แขกหลังปิดร้าน

คืนแรกที่เช็งเฝ้าร้านคนเดียว ไฟก็ดับทั้งถนน

น้ำฝนไหลลงตามบานเหล็ก ป้ายสีแดงที่ดับอยู่ฝั่งตรงข้ามเปียกจนเป็นมัน เขาเก็บพระเข้าตู้ เรียงใบเสร็จไว้เรียบร้อยแล้ว เหลือเพียงรอโทรศัพท์จากน้า ก่อนเข้าโรงพยาบาลตอนบ่าย น้าส่งพวงกุญแจให้พร้อมกำชับว่า “ประตูหน้าจะปิดช้าหน่อยก็ได้ แต่ประตูหลังต้องลงกลอนก่อน” ตอนนั้นเช็งกำลังตอบข้อความลูกค้า จึงรับปากโดยไม่ได้เงยหน้า

เสียงเคาะสามครั้งดังจากซอยหลังร้าน

“เช็ง เปิดหน่อย น้าลืมกุญแจ”

เสียงน้าจริง ๆ เขาเดินเข้าทางแคบ วางมือลงบนกลอน แล้วนึกถึงชุดคนไข้ที่น้าสวมอยู่ พยาบาลบอกชัดว่าต้องนอนดูอาการคืนนี้ เช็งหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา ไม่มีสัญญาณ

“เร็วหน่อย ข้างนอกฝนตกหนัก”

เขาก้มดูใต้ประตู ซอยมีน้ำขัง แต่ไม่มีเสียงคนย่ำน้ำ ไม่มีแสงลอดเข้ามา ก่อนจะทันถามอะไร กระดิ่งทองเหลืองหน้าร้านก็ดังขึ้น

ชายชราในเสื้อสีเทานั่งอยู่หน้าเคาน์เตอร์ เช็งจำได้ว่าตัวเองดึงบานเหล็กลงมาครึ่งหนึ่งแล้ว ปลายขากางเกงของชายคนนั้นเปียกชุ่ม แต่พื้นกลับไม่มีรอยเท้า เขาไม่ได้มองพระในตู้ มองเพียงกุญแจในมือเช็ง

“ดอกที่บิ่นนั่นแหละ กุญแจประตูหลัง”

“ลุงรู้จักน้าผมเหรอครับ”

ชายชราไม่ตอบ เสียงเคาะดังอีกครั้ง คราวนี้คนข้างนอกเรียกชื่อที่แม่เคยใช้เรียกเขาตอนเด็ก แม่เสียไปหลายปีแล้ว แต่เสียงของแม่กลับดังผ่านบานไม้เข้ามา “ลูก เปิดให้แม่หน่อย”

เช็งคอตีบ ก้าวไปทางหลังร้านโดยไม่รู้ตัว ชายชรายื่นมือมาวางใบเสร็จเปล่าบนเคาน์เตอร์

“โทรถามก่อน”

โทรศัพท์เครื่องเก่าไม่มีไฟติด ชายชราเลื่อนหูโทรศัพท์มาให้ เช็งกดเบอร์น้า สายกลับต่อติด ได้ยินเสียงโทรทัศน์กับเสียงพยาบาลเตือนให้คนไข้กินยา น้าฟังจนจบแล้วถามว่า “เปิดไปหรือยัง”

“ยังครับ”

“ไปล็อกเดี๋ยวนี้ ได้ยินอะไรอย่าตอบ”

เขากำกุญแจดอกบิ่นกลับไปที่ประตู แม่ร้องไห้อยู่ข้างนอก บอกว่าเท้าเย็น ถามว่าจำไม่ได้หรือว่าตอนเด็กเขากลัวการนอนคนเดียว ทุกคำเหมือนแม่พูดจริง ๆ เช็งเสียบกุญแจ หมุนจนสุด ได้ยินกลอนใหญ่เข้าที่ เสียงร้องไห้หยุดทันที

แล้วมีบางอย่างใช้เล็บลากลงมาตามอีกด้านของประตู เริ่มจากที่สูงเกินศีรษะคน ค่อย ๆ ครูดลงมาจนถึงพื้น

เช็งไม่กล้าหันไปไหน เขานับลมหายใจจนไฟถนนกลับมาติด จึงยอมปล่อยมือจากกุญแจ เมื่อกลับมาหน้าร้าน ชายชราไม่อยู่แล้ว ใบเสร็จยังว่างเปล่า มีสกรูขึ้นสนิมตัวหนึ่งทับมุมกระดาษไว้

เช้าวันต่อมา น้าถอดหูรับกลอนที่หลวมออก มันขาดสกรูไปหนึ่งตัว และตัวที่อยู่บนเคาน์เตอร์ก็ใส่ได้พอดี น้าไม่ดุเช็ง เพียงยกกล่องที่บังผนังออก เผยให้เห็นภาพถ่ายเก่า

ในภาพ น้าตอนหนุ่มยืนหน้าร้าน ข้าง ๆ คือชายชราในเสื้อสีเทาตัวเดิม

“คนที่สอนน้าเฝ้าร้าน”

“แล้วตอนนี้ล่ะครับ”

น้าเช็ดฝุ่นบนกระจก “ไปนานแล้ว”

คืนนั้นเช็งล็อกประตูหลังตั้งแต่หัวค่ำ แล้วเช็ดเก้าอี้หน้าเคาน์เตอร์ให้สะอาด ก่อนปิดร้าน กระดิ่งดังเบา ๆ หนึ่งครั้ง ข้างนอกไม่มีใคร แต่เบาะเก้าอี้ค่อย ๆ ยุบลงนิดหนึ่ง

เขาไม่ได้ถามว่าแขกอยากดูพระองค์ไหน เพียงวางชาร้อนหนึ่งถ้วยไว้ข้างใบเสร็จเปล่าใบนั้น