บังสุกุลเป็น: พิจารณาความไม่เที่ยงของร่างกายและเตือนใจให้ไม่ประมาท｜อะจิรัง วะตะยัง กาโย → Aciraṁ vatayaṁ kāyo → 阿支朗 哇打揚 卡唷

คาถาบาลีนี้ตรงกับธรรมบทคาถาที่๔๑ ขึ้นต้นว่า อะจิรัง วะตะยัง กาโย หนังสือสวดมนต์วัดญาณเวศกวันจัดไว้ในหัวข้อ บังสุกุลเป็น เสียงอ่านนี้ใช้ข้อความครบสี่วรรคตามฉบับดังกล่าว สวดหนึ่งรอบ เพื่อพิจารณาว่าร่างกายย่อมถึงความสิ้นไป

ความหมายโดยสรุป: อีกไม่นาน ร่างกายนี้จักนอนทับแผ่นดิน ถูกทอดทิ้ง ปราศจากวิญญาณ เปรียบเหมือนท่อนไม้ที่ไม่มีประโยชน์ ภาพเปรียบนี้กล่าวถึงร่างกายเมื่อชีวิตสิ้นสุดแล้ว เพื่อชวนให้ย้อนมาดูว่า ขณะที่ยังมีชีวิตอยู่ควรดำเนินชีวิตอย่างไร

โอกาสที่ใช้: ระหว่างสวดมนต์หรือภาวนาเพื่อพิจารณาความไม่เที่ยงของร่างกาย เห็นคุณค่าของเวลา ดูแลตนเองและผู้อื่น และเร่งทำความดี บทนี้ใช้ในพิธีบังสุกุลเป็นด้วย หากเข้าร่วมพิธีให้ปฏิบัติตามคำแนะนำของพระสงฆ์ผู้ประกอบพิธี โดยเข้าใจสาระของคาถาเรื่องความไม่ประมาท มิใช่คำรับรองว่าจะต่ออายุได้แน่นอน

ชื่อภาษาจีนและอังกฤษเป็นชื่ออธิบายเนื้อหา ต้นฉบับเป็นภาษาบาลีเขียนด้วยอักษรไทย พร้อมบาลีอักษรโรมันสำหรับเทียบอ่าน อักษรจีนท้ายชื่อเป็นเพียงตัวช่วยใกล้เสียง เสียงอ่านมีเฉพาะคาถาสี่วรรค ไม่รวมบทนำหรือคำประกอบพิธี